Change Language
#6 - Poco local - Eurest Food

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws

Nieuwsbericht

#6 - Poco local

Eurest |  augustus 2015

Hans Gijsen

COLUMN - Wat je van ver haalt is lekker. Een gezegde dat je vroeger nog wel eens hoorde, maar dat nu steeds minder vaak opgaat. Zeker als het voedsel betreft. Want hoewel veel groenten en fruit uit de supermarkt nog steeds uit Verweggistan komen, is er een duidelijke roep om producten van dichtbij. Maar wat is dichtbij?

Meer dan de helft van het Nederlands grondoppervlak wordt voor land- en tuinbouw gebruikt. Dus als met “dichtbij” producten uit Nederland wordt bedoeld, dan is er best wat te kiezen. Maar voor veel mensen is Nederland niet lokaal genoeg en moet het van veel dichterbij komen: uit de provincie, gemeente, achtertuin of zelfs van de vensterbank. Hoe lokaal wil je het hebben? Héél lokaal als je kijkt naar de trend om zelf weer moestuintjes aan te leggen en sla en tomaten te telen in de vensterbank.

Waar komt die behoefte aan lokaal vandaan, vraag ik me dan af? Willen we weer zelf in de grond wroeten om het gevoel met voedsel terug te krijgen? Vers en van heel dichtbij is lekkerder? Geeft het meer vertrouwen als je weet dat de prei komt van de boer aan de rand van de stad en de worst is gemaakt van de varkens uit je provincie? Zeker met alle voedselschandalen denk ik dat het gevoel van herkenning een vorm van veiligheid, geborgenheid en nostalgie met zich meebrengt. Dit maakt het lokale aantrekkelijk.
Of zijn het de milieuoverwegingen die maken dat we de aardappels niet door half Europa willen rijden, terwijl de akkers hier vol liggen? Ook het steunen van lokale ondernemers om de regionale economie te stimuleren hoor je steeds vaker.

Ik vind het soms lastig om te kiezen en vraag me af hoe de natuur het ooit bedoeld heeft. Dingen groeien op plekken waar ze het best tot hun recht komen en daar moet je ze ook vandaan halen. Nederland zie ik als een gebied dat een grote verscheidenheid aan producten levert, allemaal met hun eigen regionale traditie. Asperges gedijen het best op de zandgronden in Limburg, aardappelen doen het goed in de Friese klei en in Noord-Holland groeien heel veel koolsoorten als kool. Eet en koop die producten in het seizoen en de smaak zal je niet teleurstellen. Voor mij is Nederland dan ook lokaal genoeg.

Maar wat doe je dan als je sperziebonen wilt eten in december? Tja, eigenlijk zeg ik: niet doen, want je lichaam vraagt in de winter niet om verse sperziebonen. Je hebt kool, wortels en knollen nodig; daar zit alles in om je lichaam weerstand te bieden tegen kou en verkoudheidsvirussen. Maar nu weet ik toevallig dat er een sperziebonenteler in Marokko zit die daar op een heel goede manier zijn eigen boontjes dopt. De lokale gemeenschap is er blij mee, want het biedt werkgelegenheid en inkomsten. Als we massaal stoppen met het afnemen van zijn boontjes in de winter, hebben ze daar een probleem… Ik word er ondertussen lichtelijk gek van en kom er niet uit. Ik ga er maar vanuit dat bewuste en gevarieerde keuzes maken het beste is voor iedereen.

De dille in mijn vensterbank, ooit door mijn kinderen geplant na een actie van een grote supermarkt, is inmiddels ver doorgeschoten en ruim een meter hoog. De geur is niet meer wat het ooit was en de hele plant gaat dan ook de groenbak in. Even snel een bosje halen bij de supermarkt dus; het komt van een tuinder uit het Westland – gelukkig uit Nederland. Nu stoppen, want ik word inmiddels un poco loco!

Terug naar het nieuwsoverzicht